Cheshire Cat's ჩემი ინსომნიაკური აზრები

თითქმის 20 წელია, რაც ჩრდილოელ მეზობლებს კომუნალური ბინიდან გამოვექეცით და დამოუკიდებელ ცხოვრებაზე გვაქვს პრეტენზია, თუმცა  მთელი ეს პერიოდი (და ალბათ კიდევ დიდი ხნის განმავლობაში), ხალხში მასობრივად აღინიშნება რუსეთთან მენტალური მიჯაჭვულობა, რაც ყოველ ფეხის ნაბიჯზე გვხვდება ჩვენს ცხოვრებაში. რად ღირს თუნდაც ის ფაქტი, რომ მხოლოდ 2008 წელს შეწყვიტეს კინოთეატრებში რუსულად ფილმების ჩვენება, ტელეარხებზე, დღემდე არ თარგმნიან რუსულად მოცემულ ინტერვიუებს, ერთ–ერთ ინტერნეტ საიტზე ასეთ საინტერესო სტატისტიკას წავაწყდი:

avoe.ge, gol.ge–ზე  ცალკე კატეგორიად არის გამოყოფილი რუსული ფილმები და მუსიკა, ავოე–ზე რუსული სიმღერების ტოპ10–იც კი ცალკე არის წარმოდგენილი.
ფაქტიურად, დღეისათვის ქართველი ადამიანების უმეტესობისთვის, დედამიწა იყოფა სამ ნაწილად: საქართველო, რუსეთი და დანარჩენი მსოფლიო.  რატომ? არ მინდა, ამ პოსტში რაღაც ანტირუსული გამოსვლა გამომივიდეს(პრინციპში საერთოდ არ მინდა ამ კონკრეტულ პოსტში ჩემი რუსეთისადმი დამოკიდებულება დავაფიქსირო), უბრალოდ, მინდა ხაზი გავუსვა ერთ რამეს, რომ ჩვენი საზოგადოება ჯერ ვერ გამოძვრა იმ, საბჭოური გავლენიდან, იმდენად, რომ რუსეთი თავის ინტერნეტიანად–კულტურიანად, დანარჩენ მსოფლიოს მიაკუთვნოს და არ გამოყოს ის ცალკე, ნეგატიურად თუ პოზიტიურად.
ამის მიზეზები ბევრია. როდესაც ჩემი თაობა “სევდიანი კაცის მიერ გახმოვანებულ ფილმებზე” ( (c) გიორგი ავალიანი ) არის გაზრდილი, მამების თაობას ჯერ კიდევ ახსოვთ, როგორ დაფრინავდნენ “გასტინიცა როსია”–ში მაშასთან და სვეტასთან, ხოლო მათი აღზრდილი ბავშვები, მამის მოგონებების ეშხით, ნეტ–კაფეებში , “ტი სტოლბა–ია სტოლბა” ტექსტებით აბავენ , ვირტუალურ, რუს ნაშებს, მაშინ არც  შუფუტინსკის და “ბუტირკას” პირველობა უნდა გვაკვირვებდეს და არც “ოდნოკლასსნიკების” ყოფნა პირველ ადგილზე ტოპ100–ში.
გამოსავალი ალბათ ისევ იმაშია, რომ შევიგნოთ, რუსეთი აღარაა “დედა”(როგორც ეს იყო საბჭოთა პერიოდში), არაა საჭირო მისი გავლით გავდიოდეთ მთელს მსოფლიოზე და არც მისი ცალკე გამოყოფა მსოფლიოსგან, არის საჭირო.   დროა, დამოუკიდებლად აზროვნება ვისწავლოთ (და არა მხოლოდ ამ საკითხთან დაკავშირებით).