ქართული ინტერნეტი სულ აააააასეთი მახსოვს ( ცერა და საჩვენებელი თითების ერთმანეთთან ძალიან ახლოს მიტანით). როდესაც მთელი “ჯეონეტი” მირკის არხებით შემოიფარგლებოდა..
ათი ერთდროულად მოციმციმე ფანჯარა.. ყველგან ერთი და იგივე..
“-asl plz
- ra ubanshi cxovrob?
- ras saqmianob”…
აი, ასეთი იყო ქართული ნეტი უხსოვარ დროს.. მერე იყო ფორუმი. ფორუმი იმდენად განსხვავებული მოვლენა იყო მაშინ ჩემთვის, რომ არ შეიძლება ამას ცალკე, დიდი პოსტი არ დავუთმო 
მერე იყო ბლოგები ქართული ბლოგოსფეროც მახსოვს “ააააააააააააი ამხელა” (იგივე ჟესტით). მე რამდენიმე მცდელობა მქონდა მისი გაკეთების, ისინი ახლაც არსებობენ სადღაც, ინტერნეტში. საბოლოოდ, ჯერ გოგოების ბლოგზე დავიწყე წერა და შემდეგ გავაკეთე ჩემი ახლანდელი ბლოგის პრიმორდული ფორმა
დამწყები ბლოგერი მაგარი ტიპია. ცდილობს მის ბლოგზე იყოს ყველაფერი.. ცნობილი მწერლების ბიოგრაფიებით დაწყებული, მისი დღის უმცირესი დეტალების აღწერით დამთავრებული. ჩემი პირველი პოსტი საერთოდ “ვარეზული” იყო შარშან ჩავასწორე და მხოლოდ სათაური, სურათი და აღწერა დავტოვე. ჩემი აზრით, ეს იმის ბრალი იყო, რომ მაშინ ჯერ კიდევ არ ვიცოდით, რასთან ერთად იჭმებოდა ბლოგი.
ჩემი ბლოგიც იყო გატენილი ფლეშ “ფინტიკლიუშკებით”: საათით, ფლეიერით და ა.შ. უსარგებლო ვიჯეტებით.
ყველაზე მეტად მაშინ მთვლელი იყო მნიშვნელოვანი. სულშეკრული ვითვლიდი.. “დღეს ორმა ადამიანმა ნახა ბლოგი”, “დღეს სამი იყო შემოსული”.. მიხაროდა კომენტარები (კომენტარები დღესაც მიხარია )..
მოკლედ, მთელ ევოლუციას არ მოვყვები..
რატომ დავიწყე საერთოდ ამაზე.. დღეისთვის, ბლოგზე დღეში საშუალოდ 70-120 ადამიანი შემოდის. საიტების და ზოგიერთი სხვა ბლოგერის საზომით დიდი არაფერი, მაგრამ რომ დაფიქრდე 70 ადამიანი კითხულობს ჩემს პირად ბლოგს :))) ამაზე წერის დროს რომ ვფიქრობდე, ალბათ ვერ დავწერდი.. ან დავწერდი ) უკვე საკმაოდ შევეჩვიე ამ ერთგვარ ექსჰიბიციონიზმს. საერთოდ, ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ კითხულობენ ისინი, ვინც ხშირად აკომენტებენ, ასეთი მგონი სულ 10-15 ადამიანი თუ იქნება, ხოდა მერე ვინმე თითქმის უცნობი ადამიანი რომ მეუბნება, შენს ბლოგს ვკითხულობო, მიკვირს და მსიამოვნებს ამ შეგრძნებას, ალბათ ყველა ბლოგერი გაიგებს.
ხოდა..
მერამდენედ მინდოდა მეთქვა, რომ მიყვარს ჩემი ბლოგი და სხვისი ბლოგები. დილით მეილის და FB-ს შემოწმების შემდეგ, ჯერ ჩემ ბლოგს ვამოწმებ, შემდეგ სხვა საყვარელ ბლოგებს.. მიხარია, რომ მაქვს სივრცე, სადაც ჩემს აზრს გამოვთქვამ შეუზღუდავად. მარკეტინგული მიოპიაც* მჭირს, მაგრამ სანამ ჩემი ბლოგი, ჩემთვის თავის გამოხატვის საშუალებაა, მანამდე შემიძლია თავისუფლად ვთქვა: აქ ვარ, ზუსტად ისეთი როგორიც ვარ და დიდი მადლობა იმას, ვისაც ეს მოსწონს და ჩემი ბლოგის კითხვა არ ეზარება.
პ.ს. შემდეგი პოსტი იქნება ამ პოსტის გაგრძელება, მინდა დავწერო ზოგადად ბლოგებზე
* მარკეტინგული მაიოპია – მარკეტინგში ცნება გამოიყენება, როგორც კომპანიების “ვიწრო ხედვის” აღმნიშვნელი. ბლოგების შემთხვევაში, ეს არის ის მომენტი, როდესაც ბლოგერი წერს იმას, რაც თვითონ მოსწონს და არა იმას, რაც შეიძლება მოეწონოს მკითხველს.
ალაავიუ ანდა მაი სქიინ
ფაქტიურად მოტყუებული მკითხველი ვარ : )))
ველოდე ველოდე ბლოგებზე ამბებს და დამტავრდა პოსტი
ეჰ ჟმოტი ხარ რა ნატოშ … ველოდები სემდეგ პოსტს რომელიც იმედია რომ 1 თვის მერე არ გაიჩითება ^_^
მირკი და ფლეშ “ფინტიკლიუშკებით” გადატენილი საიტი – ეს ქვის ხანა იყო ჯინეტისთვის.
ეხლა სადღაც დაახლოებით ბრინჯაოს ხანის ბოლო პერიოდში ვართ
პირადად (ან თუ გინდა ცხვირადად) მე მეილს დღეში საშუალოდ 20–ჯერ ვამოწმებ. უკვე ჩვევად მაქვს. კომენტარებზე დახამებული არამგონია ვიყო, მაგრამ ძალიან კი მაინტერესებს, რას ფიქრობენ ჩემს პოსტებზე. ამიტომაც წერის სტილი ნელ–ნელა შემეცვალა და მკითხველების ინტერესებს დაუახლოვდა, თუმცა ჩემი თავი არ დამიკარგავს.
ჰოდა კარგი პოსტი იყო. საკუთარი ახალბლოგერობა გამახსენდა
რომელი საუკუნეა მეილების შემოწმებაზე რომ დროს ხარჯავთ ისევ?
დააყენეთ ნოთიფიქეიშენები და დაისვენებთ სამუდამოდ
მე ალბათ მხცოვანი ბლოგერი ვარ ხო? :))
მიოპია არ ვიცი, მაგრამ ტიტქმის არაფერი შემიცვლა დიზაინის გარდა ისიც ძალიან უპრეტენზიოა უბრალოდ უფრო დიდი სურათების დადების საშუალება მომცა.
რელიქტი გამოვდივარ ფაქტიურად. გინგკო. ლატიმერია.
ბლლოგოსფერო და საერტოდ ვირტუალი იმიტომ მიყვარს რომ ადამიანები ოდნავ უფრო გულწრფელები არიან ხოლმე, ვიდრე რეალობაში..
მირკი მეც კი მახსოვს.
ჰოდა ახალბედა ბლოგერის სტატუსი კიდევ მგონი ისევ მაქვს. 1 წელი გაუვიდა ჩემ ბლოგს, მარა მაინც ახალია.
დოდ, აი ლავ იუ თუ )
ლილიან, ცოტა, ცოოტა მოითმინე ) ვსე ბუდეტ
ლანდიშ, რას ლაპარაკობ, მეილის შემოწმება რიტუალია ) რაის ნოთიფიკეიშენები )
ფიქრო, გააჩნია მხცოვან ბლოგერად რას ჩავთვლით
მაგრამ ახალი აშკარად აღარ ხარ 
არც თათიაა ახალბედა 
” საერთოდ, ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ კითხულობენ ისინი, ვინც ხშირად აკომენტებენ, ასეთი მგონი სულ 10-15 ადამიანი თუ იქნება, ხოდა მერე ვინმე თითქმის უცნობი ადამიანი რომ მეუბნება, შენს ბლოგს ვკითხულობო, მიკვირს და მსიამოვნებს ამ შეგრძნებას, ალბათ ყველა ბლოგერი გაიგებს.”
აი ზუსტად ასე ვარ მეც.
ზუსტად.
ხოდა დღე არ გავა,რომ გუგლ რიდერი არ მქონდეს გახსნილი.
დღე!!!!
მეც მართლა უზომოდ მიყვარს ჩემი, შენი და კიდევ ძალიან ბევრი ბლოგი.
მიხარია, რომ ჩვენ ვართ community, რომელსაც არ ეზარება ეს ყველაფერი.
არ დავიწყებ, რომ “აქ ვარ, ზუსტად ისეთი როგორიც ვარ”. ამას ყველა ხედავს და ამჩნევს, ვინც კი ჩემს ბლოგში შედის.
ხოდა უბრალოდ კარგია, რომ ვართ აქ და ამ სახით.
რა კაი პოსტი იყო და რამდენი რამ მეცნო, იმის მიუხედავად რომ ჩემი ბლოგი ერთი წლისაც არაა.
ცოტა ხალხი შემოდის ჩემს ბლოგზე, მაგრამ ამას რა მნიშვნელობა აქვს, მთავარია ვიღაცას აინტერესებს, თუნდაც სამიოდე ადამიანს. საშინლად მიხარია ჩემი ბლოგის ლინკს რომ ვხედავ სხვის ბლოგზე და ხანდახან რეიტინგული პოსტი თუ გამომივიდა ხომ საერთოდ!
გასული წელი ჩემთვის რამდენიმე ამბით იყო მნიშვნელოვანი და მთავარი ჩემი ბლოგია.
მარკეტინგული მიოპია
მაიოპია – მაიას გარდა რომ ვერავის ხედავ ისაა.
ჰეჰე..
რა ზუსტიად თქვი..
მეილი, ფბ და ბლოგი
პლუს ერთი
მარა, ჩემს ბლოგზე ყოველი ახლი ვიზიტორის შემოსვლისას მაინც ვუხერხულობ, ზოგ პოსტში ისეთი შიშველი ვარ, აბაზანაში რომ ვერ მნახავთ :|
აუ როგორ მახსოვს იცი? გოგოების ბლოგიც მახსოვს, ჩემი ბლოგის თავდაპირველი სახეც :))) და მეც ეგრე ვიყავი, ვაა სამმა კაცმა ნახა? ნეტა როგორ მოხვდნენ აქ? :)))
და გუშინ შემხვდა ერთი ბავში, რომელმაც მითხრა, შენი მკითხველი ვარო და როგორ გამიკვირდა და გამიხარდა იცი? ხო ვიცი, რომ კითხულობენ, მარა უცნობი რომ არის და მეუბნება, ვკითხულობო, ორმაგად მიხარია :)))
მმმ რა გემრიელი პოსტია…
1. რამდენი ხანია შენს ბლოგზე არ შემომიხედავს (ნუ, იმიტომ, რომ საკუთარზეც არ ვიხედებოდი). ძაააალიან გალამაზებულა. მომწონს დიზაინი უზომოდ.
ერთი კვირაც არ იქნება სრულიად ჩემთვის ნაცნობ ბლოგერთა ჩარევით ძლივს დავაყენე ქაუნთერი და ღამეც მესიზმრება.
2. მე ვარ ახლა თვლის სტადიაზე
3. ბლოგი დიდი ხანია მაქვს, მაგრამ არ ვწერდი… და სწორად იმან შემაგონა, გამეგრძელებინა წერა, რომ სრულიად მოულოდნელად, აბსოლუტურად არა ფორუმელმა და არა ინტერნეტიდან ნაცნობმა ადამიანმა მითხრა, რომ კითხულობს ჩემს ბლოგს და რომ ძალიან მოსწონს…. ჰოდა, მიხვდები, როგორც მესიამოვნა… ახლა მეორე მცდელობა მაქვს, გავაცოცხლო ბლოგი…
პ.ს. ძალიან მომწონს შენი ბლოგი
აჰა შენ კომენტარი, თუ გიხარია