დიდი ხანია ბლოგურ კომაში ვარ. არ ვწერ, არ ვკითხულობ, ყურადღების გარეშე ვტოვებ ივენთებს. როგორ “მივედი აქამდე” მე თვითონაც არ ვიცი. რამდენიმე დღის წინ, როდესაც სოც.მედიის დღის შესახებ გავიგე, ვიფიქრე რომ დრო იყო “ამომეყვინთა” და რამე თუ არ გამეკეთებინა, სადმე გამოვჩენილიყავი მაინც.
6 საათზე, გერმანული სიზუსტით ამფითეატრს მივუახლოვდით. მიუხედავად იმისა, რომ გული მიგრძნობდა, ყველაფერი “დროზე” არ დაიწყებოდა, როგორც ყოველთვის. ამფითეატრში ნაცნობები მოვძებნე და მათ გვერდზე მოვკალათდი. დანარჩენი აუდიტორიის დიდი ნაწილი, ჩემთვის ან სრულიად უცნობი, ან მხოლოდ “აი იმის კომენტარი მინახავს Facebook-ზე” დონის ნაცნობი იყო. ცოტა გამიკვირდა კიდეც “ყველანი ბლოგავენ?”-მეთქი. მერე ორი რამე გამახსენდა:1.სოც.მედია მხოლოდ ბლოგი არაა, 2.მე მართლაც “ჩამოვრჩი” მოვლენებს, ბლოგოსფერო დიდი ხანია გაიზარდა ჩემი წაკითხვის უნარის ფარგლებს იქით.
ხალხი ნელა-ნელა მატულობდა. ძალიან ბევრი “FB სახე” იყო, ბევრიც ისეთი, რომლის დანახვასაც იქ არ ველოდი. სიტუაციის წარმოდგენა მარტივად შეგიძლიათ, ჩვეული “პაჩი-პუჩები”, მოკითხვები და ა.შ. მიუხედავად იმისა, რომ ფოტოაპარატი ძალით წამოვიღე, მაინც ვირბინე ცოტა აქეთ-იქით და სახეებიც დავაფიქსირე.
საკმაო დაგვიანებით პრეზენტაციებიც დაიწყო. რა ვთქვა ამ მხრივ. ასეთ დროს, მახსენდება OPT-ს საახალწლო შოუები, რომლებსაც 90-იან წლებში უშვებდა. Старые песни о Главном ჰქვია. ტვიტერი, რსს-ები, სოც.ქსელების ისტორია ( ჩემი დიდი პატივისცემის მიუხედავად მომხსენებელთან, ზოგადად არ მიყვარს ისტორია, მითუმეტეს სოც.ქსელების ისტორია, რომლის მომსწრე თავად ვიყავი, ფაქტიურად) და ა.შ. ის რაზეც აქამდე გვილაპარაკია და ისედაც ვიცოდით უმეტესობამ.
დიდი ხნის წინ, როდესაც “ბლოგოსფეროში” 20 ადამიანი ვიყავით სულ, მახსოვს ხშირად გვქონდა ე.წ. “სხოდკები”, რომლის დროსაც უბრალოდ ხინკალს ან ჩიზბურგერებს ვჭამდით. მერე გაჩნდა იდეა, უფრო პროდუქტიულად შევკრებილიყავით, თუმცა ახლა ვფიქრობ, რომ თუ შემდეგ შეხვედრებზეც ისევ ტვიტერზე და ვორდპრესის ისტორიაზე უნდა ვილაპარაკოთ, ალბათ სჯობს ჩიზების ან ხინკლის საჭმელად წავიდეთ
თუ მაკდონალდსი ან სახინკლე ვერ დაგვიტევს, პიკნიკი მოვაწყოთ.
ვინც აპირებთ დამიწეროთ “რამე ახალი თუ გინდოდა, შენით გაგეკეთებინა პრეზენტაციაო”, პირდაპირ გპასუხობთ “არ ვიცი, ახალი და ისეთი, რა შეიძლება ითქვას, რაც გამოცდილმა ბლოგერებმა არ იციან. ახალბედებისთვის კი ისედაც საკმაო ტრენინგები ტარდება”.
საბოლოო ჯამში, სასიამოვნო დღე გამოვიდა. დიდი ხნის უნახავი ადამიანები ვნახე, ბევრი ვიცინე, ვილაპარაკე და ვიხუმრე. სხვა თუ არაფერი, ზურიუსმა შემომხედა თავისი “შთამაგონებელი მზერით”, რომლის შთაგონებითაც (ბოდიში ტავტოლოგიისთვის) ახლა ვწერ.









