დატვირთული კვირა მაქვს. მალე დავბრუნდები 
ეძღვნება მარიკას
Cheshire Cat's ჩემი ინსომნიაკური აზრები
მეგობრები
Hammster
January 30, 2010 — CheshireCatYour birthday..
November 14, 2009 — CheshireCatHappy birthday.
Yes, you really existed.
made by Existe
რემონტი
October 23, 2009 — CheshireCatთუ შემოხვედით, ვერ დაინახეთ ნაცნობი პოსტები( და ერთი–ორი საათის წინ, ნაცნობი ტემპლეიტიც კი), ნუ შეგეშინდებათ. ბლოგზე პატარა რემონტია, ახალ სერვერთან დაკავშირებით
დაწვრილებით მოვყვები ყველაფერს, როდესაც დავლაგდები )
დიდი მადლობა, serv.ge- ს за наше счастливое детство )
საკუთარი თავის სიყვარულით
May 11, 2009 — CheshireCatრაც არ უნდა ვთქვათ, ჩემი მოკრძალებული, ან არც ისე მოკრძალებული აზრით, ადამიანს ყველაზე მეტად თავისი თავი უყვარს. და დაკვირვებებზე დაყრდნობით, ძალიან ხშირად, მასთან ახლოს უფრო ის ადამიანები/ფილმები/წიგნები და ა.შ. არის, რომლებიც რაღაცით გვანან მას.
long, long, time ago ფოტოჟურნალისტიკის კურსებზე დავდიოდი. ხოდა, იქ გვასწავლეს, რომ თუ გინდა დააინტერესო მკითხველი, უნდა დაბეჭდო ისეთი ფოტოები და დაწერო ისეთი სტატიები, რომლებსაც ის თავისთავთან გააიგივებს. ასეთი სიტუაციების/სტატიების/ფოტოების გაგება მისთვის ბევრად უფრო მარტივია, შესაბამისად უფრო მიმზიდველიც. მერე რომ დავაკვირდი, პრინციპში, ვეთანხმები. პირად მაგალითზე, ჩემი საყვარელი წიგნი(და მისი ავტორი), იმიტომაც არის ჩემთვის ყველაზე საყვარელი, რომ მე მასში ჩემს თავს ვხედავ.
რამდენიმე ხნის წინ, მე და ჩემი მეგობარი, საყვარელ მსახიობებზე(ცნობილ ადამიანებზე) ვსაუბრობდით და დავაფიქსირეთ, რომ ყველა ის ჰოლივუდელი ქალი, რომელიც გარეგნულად მომწონს, ერთი ტიპისაა, და რაც მთავარია “ჩემი ტიპის” არიან. ჩემს ტიპში არ მინდა გაიგოთ,რომ ისინი აუცილებლად მგვანან. ცოტა თავხედური გამოსვლა იქნებოდა ჩემი მხრიდან, იმის გამოცხადება, რომ რომელიმე “მგავს” ( ან “ვგავარ”), მაგრამ მათთან ბევრად უფრო მეტი common მაქვს გარეგნობაში, ვიდრე, სიტყვაზე სხვა დანარჩენებთან (საერთოში მარტო ორი ყური, ორი თვალი და ერთი ცხვირი არ იგულისხმება ).
რაღაც პერიოდის შემდეგ, ფეისბუქზე შევამჩნიე სოფის სიყვარული დრიუ ბერიმორისადმი, და გამახსენდა ეს საკითხი. სწორედ მაშინ გადავწყვიტე ამაზე დამეწერა და ერთ–ერთი პოსტში პატარა გამოკითხვაც ჩავატარე.
ვერ ვიტყვი, რომ გამოკითხვამ დაადასტურა ჩემი ვარაუდები, მაგრამ ვერც იმას ვიტყვი, რომ გადამარწმუნა. პრინციპში ასეთი საკითხები, ბლოგზე გამოკითხვებით არ იკვლევა, ბევრად უფრო სიღრმისეული და მეცნიერული განხილვა სჭირდება, ამიტომ, მიღებულ შედეგებს უბრალოდ დავდებ. დანარჩენი თავად გადაწყვიტეთ.
სოფი და დრიუ
დოდი და ჯულია
მარიკა და ანჯელინა
საბუნია და ჯონ მალკოვიჩი
ლილიანი და მეგი
ნანა და მერილ სტრიპი
და ბოლოს ყველაზე რთული..
როდესმე შეგიმჩნევიათ, რომ საკუთარი ნორმალური სურათის პოვნა უკიდურესად ძნელია და რასაც პოულობ მაინც არ ვარგა? : )
მეორე სიძნელე ის იყო, რომ სამი საყვარელი მსახიობი ქალიდან ძლივს ავარჩიე ერთ–ერთი (სავარაუდო კანდიდატები: ვაინონა რაიდერი, ანჯელინა და ანნა–კარინა)
ხოდა, ტა –და !! (ჩემი სახის გამომეტყველება არ შეიმჩნიოთ, სარკეში ვიყურები, გაკეთებულ მაკიაჟს ვაფასებ 
)
მე და ვაინონა
პ.ს. ერთხელ, დოდიმ, ლაპარაკში ახსენა, რომ სადღაც ჩაუტარებიათ შემდეგი ცდა, ადამიანებს აძლევდნენ საწინააღმდეგო სქესის სურათებს და ყველაზე ლამაზის არჩევას სთხოვდნენ. ამ სურათებში ერთ–ერთი იყო თავად ამ ადამიანის სურათები, ფოტომანიპულაციით გადაკეთებული საწინააღმდეგო სქესად.. : ) აბა გამოიცანით, უდიდესი პროცენტით ვის სურათს ირჩევდნენ გამოსაცდელი პირები? )))
ნარკოზი
August 19, 2008 — CheshireCatიმის, რომ ოპერაცია მჭირდება, არ შემშინებია. უფრო გამიკვირდა..და შეიძლება ცოტაც გულზე მომეშვა. ალბათ ყველას გქონიათ ის მომენტი რაღაც რომ ძალიან გტკივა და ამ დროს ფიქრობ “ოხ, ნეტავ შეიძლებოდეს ამის ამოცლა”–ო.. ხოდა აი ერთხელაც ამიხდა ეგ ფიქრი.
თავდაპირველი ანალიზები იქვე, კახეთში გავიკეთე. არ შემიძლია არ აღვნიშნო, გურჯაანში ძალიან მაგარი კლინიკა გააკეთეს ფრანგებმა. უზომოდ კმაყოფილი დავრჩი მომსახურებით. სისხლის ანალიზი ამიღეს ვენიდან უპრობლემოდ, პასუხი იყო 2 წუთში, აპარატურა კარგი, გარემო მშვიდი, რაც მთავარია ექიმები (ადგილობრივი მოსახლეობიდან არიან, ანუ კახელები) ძალიან თბილები და ყურადღებიანები. მოკლედ მე და დედაჩემი მონუსხულები გამოვედით იქიდან. საერთო გადაწყვეტილებით თბილისში ე.წ. “მიხაილოვში” გავიკეთე ოპერაცია, ნაცნობებმა გვირჩიეს ქირურგი და მოკლედ ვენდე..
საოპერაციოში, მიუხედავად ზაფხულისა, საოცრად ციოდა. მე რა თქმა უნდა ეს არ ვიცოდი, ამიტომ წინდების(ა.კ.ა ნასკების) წაღება, რა თქმა უნდა, არც მომფიქრებია. რაღაც მაგარი ცუდი შეგრძნებაა, ჯერ შედიხარ და საოპერაციომდე დიდ ოთახებს გადიხარ, გაძლევენ საოპერაციო ტანსაცმელს(ტანსაცმელს რა, ერთი ერთჯერადი ხალათია), შიგნიდან გახდილი ხარ, და ასე შედიხარ.. იქ კიდევ ცივა.. კიდურები წამეყინა… დამაწვინეს მაგიდაზე. დამიწყეს მომზადება. შემაერთეს აპარატს, რომელიც აკვირდებოდა ჩემს პულსს და წნევას, ჩამიდგეს სისტემა. ამ დროს ექთანი ერთ–ერთი ფეხის ქვეშ მიდებს რკინის დაფაზე დაფენილ სველ ტილოს.. მე:–ეს რისთვის? ის:–დამიწება, ელექტრო დანისთვის, რომ არ დაიწვა(ნუ მე ამ დროს ნელა–ნელა უკვე მეშინია და ვფიქრობ “ეს რა შარში გავყავი თავი”). დამიდგეს წვეთოვანი. და ყველაზე საინტერესო მომენტი ალბათ ვენური ნარკოზის შეყვანის მომენტი იყო. ვკითხე წინასწარ რა პრეპარატებს მიკეთებდნენ, ვიცი როგორც მოქმედებენ, ვგრძნობ, რომ კი არ მეძინება, უბრალოდ თან და თანობით თვალების გახელა მიჭირს სასტიკად და მაინც ვცდილობ რომ გავახილო, ერთხელ, ორჯერ, სამჯერ…
–ნატო, ნატო ისუნთქე.. ისუნთქე…(ეს ანესთეზიოლოგის ხმაა)…
– ქირურგებს რა უჭირთ, გააკეთებენ ოპერაციას და წავლენ, ჩვენ კიდევ უნდა ვიჯდეთ(ეს ეტყობა მისი თანაშემწე)
–გოგო, ისუნთქე რომ გეუბნები (ეს ისევ ანესთეზიოლოგია და ვხვდები რომ მე მეუბნება)… და ამ დროს ნელა–ნელა ვგრძნობ რომ..
ყელში რაღაც მილი მაქვს გაჩრილი, სადღაც ქვევით მტკივა(აქედან ვასკვნი რომ ყველაფერი უკვე დამთავრდა).. და ყველაზე ცუდი, ვერც ვსუნთქავ, ვერც თვალს ვახელ.. მოკლედ ვერანაირ ქმედებას ვერ ვახორციელებ საერთოდ..
–გადამრევს ეს ბავშვი, ისუნთქე–თქო, გოგო..
–ეტყობა არ მოსულა ჯერ გონზე..
კოშმარებში დაგსიზმრებიათ, რომ გინდათ თქვათ და ხმას ვერ იღებთ, ხელი აწიოთ და ვერ წევთ და ა.შ. სტანდარტული კოშმარული ამბები? მაშინ თქვენ გესმით ჩემი… ვცდილობ ვისუნთქო და ვგრძნობ რომ ნელა–ნელა გამომდის..
–ო, მგონი მოდის აზრზე..
დაახლოებით 15 წუთი კიდევ ვწვალობდი… ჯერ სუნთქვას ვიხსენებდი როგორ უნდა, მერე ყლაპვას, ფურთხებას, ხელის მოჭერას და თავის წამოწევას.. მერე.. ყბის ყბაზე მიდებას…
მოგვიანებით ამიხსნეს, რომ ადამიანები ორ ტიპად იყოფიან მაგ მხრივ, ზოგი იმაზე ადრე იღდგენს სუნთქვას, და კუნთების მოძრაობის უნარს, სანამ აზრზე მოვა, ზოგი გვიან. მე სამწუხაროდ მეორე კატეგორიაში მოვხვდი. ამიტომ ნარკოზზე შემიძლია ვთქვა რომ.. არავითარი გლიუკები მის დროს(ზოგს ეგეც აქვს ხოლმე), სამაგიეროდ ძალიან ცუდი გამოსვლა… მერე მითხრეს კიდევ, რომ ოპერაციის შემდეგ კიდევ ერთი საათი მეძინა და არ ვიღვიძებდი პრინციპულად.. ბლინ, რომ მოვედი საერთოდ აზრზე და არ ჩავრჩი მაგაზეც მადლობა :)….
ამ ყველაფრის შემდეგ ერთი რამე შემიძლია ვთქვა, ერთადერთი რის გამოც მე აწი შემეშინდება ოპერაციის გაკეთება, ესაა ნარკოზიდან გამოსვლის მომენტი.
პ.ს. მადლობა მიხაილოვის კოლექტივს, რომელიც მე ეს დღეები მივლიდნენ, მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთ ჩემი ნაცნობი საზიზღარი განწყობისაა ამ საავადმყოფოს მიმართ, შემიძლია ვთქვა რომ საკმაოდ თბილი და მხირაული ხალხი იყო(სანიტრებს არ ვთვლი). და თანაც ჩემს გვერდით პალატაში ქალი იწვა, რომელიც ამ საავადმყოფოს ექიმებმა, 4 საათიანი ოპერაციით სასაფლაოდან ამოათრიეს. ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით..
ოდა ჩემს ბალიშს.
March 28, 2008 — CheshireCatეძღვნება ჩემს ყველა გამოუძინებელ დილას
ო, ჩემო ბალიშო.
ჩემო საყვარელო , თეთრო, ცისფერყვავილიანო ბალიშო.
მიყვარხარ… ყოველ უძინარ დილას, სასწაულებრივ მიყვარხარ.
ჩემო თავითფეხებამდე ოთხკუთხედო, ძვირფასო ბალიშო.
დამიჯერე, მე თავად მიმძიმს შენთან განშორება.
თითქოს სულს ვიგლეჯ, როდესაც შენგან,
მკაცრმერხებიან აუდიტორიებში მიწევს წასვლა.
და ვოცნებობ.. ბევრს ვოცნებობ,იქ, შენგან შორს, ჩვენს მომავალ ერთად ყოფნაზე..
და ასე გრძელდება უკვე 14 წელია..კვირაში 5 დღე..ორშაბათიდან–პარასკევამდე..
ჰაპპყ ბირტჰდაყ ტო ყოუ….
March 1, 2008 — CheshireCatვოტ… ერთი წელიც გასრულდა.. არადა თითქოს გუშინ იყო, ეს პაწია, თოთო ბლოგი ხელში რომ დამაჭერინა ბლოგსპოტმა(და თავიდან ბლოგსპოტის იყო) ხელში. მას შემდეგ ბევრი დრო გავიდა.. ფეხიც აიდგა, ქოთანზე ფისებსაც აკეთებს და თითო–ოროლა სიტყვასაც ლუღ–ლუღებს ხოლმე ჩემი ბლოგი.
ერთი შეხედვით ბევრი არაფერი შეცვლილა ამ ერთ წელიწადში.. მეორე შეხედვით.. შეიცვალა, როგორ არა.. თან საკმაო რაოდენობით რაღაცეებიც.. მაგრამ ძირითადად იმდენად პირადული ხასიათის, რომ აქ არ დავწერ.. თან ალბათ არც იქნება საინტერესო(თუმცა “საინტერესოობა” ზოგადად წელვად–ჭიმვადი და მრავალხრივი მცნებაა)…
მოკლედ მოვიდა ამ ბლოგის მეორე გაზაფხული..ჩემთვის მე–20..
რაღაც მელანქოლიურ ხასიათზე ვარ..არასაბლოგდაბადებისდღეო….
ვოშემ, ჰეფი ბიორზდეი დიარ დაიარი….
ბედის ირონია ანუ ყველა ბილეთი დაჯავშნულია.
December 29, 2007 — CheshireCatძალიან მიყვარს კინო… თვითონ ფილმებიც რა თქმა უნდა, მაგრამ კინოთეატრი, როგორც დაწესებულება მიყვარს.. ძალიან ფართო ეკრანი, პოპკორნი და პეპსი ბედის ირონიის გაგრძელება ფართო ეკრანზე რაც გამოვიდა, მას შემდეგ ვგეგმავ მის სანახავად წასვლას, მაგრამ მიზეზ-მიზეზ, თავის მობმა მხოლოდ დღეისთვის შევძელი. დავრაზმე დაქალები, ავარჩიეთ სეანსი, გავარკვიე ბილეთის ფასი… 7ის ნახევარზე კინოთეატრის შენობასთან ვიყავი. კინოთეატრთან შეგროვილი ხალხის რაოდენობას რომ დავხედე, მივხვდი ისე ადვილად არ გვეღირსებოდა იქ შესვლა. წინათგრძნობები გამიმართლდა. ყველა ბილეთი, როგორც 7საათზე ასევე 10 საათზე გაყიდული იყო. რა გვექნა.. გადავრეკეთ 09-ში, გავარკვიეთ რომ იქაც იყო სეანსი 8.30-ზე… დაჯავსჰნას რომ ვაპირებდი(მწარე გამოცდილების შემდეგ), ტელეფონი გამეთიშა..ანგარიში მოკვდა :))))) მივჩანჩალდით 7სკენ ამირანთან და… იქაც ყველა ბილეთი გაყიდული იყო დავიშალეთ. დაშლის წინ დავპირდი ხალხს დღეს საღამოსვე დავჯავშნი ბილეთებს ხვალისთვის-თქო.
მოვედი სახლში, დავრეკე 09-ში:
-უკაცრავად, ხვალისთვის ბილეთების დაჯავშნა მინდა “ბედის ირონიაზე”…
-სამწუხაროდ, ყველა ბილეთი, ყველა სეანსზე ხვალისთვის დაჯავშნულია…
ესეც ბედის ირონია :)))))
პ.ს. სპოილერული კომენტები(თუ კომენტები საერთოდ იქნება) ტიპა “ნანახი მაქვს არ ვარგა” ან “ნანახი მაქვს მაგარია” არ დაწეროთ. არ მინახავს ჯერ.
სანამ შენ გეძინა
December 19, 2007 — CheshireCatეს პოსტი ეძღვნება ყველა ჩემს ლექტორს… გულწრფელი ემოციებით
უნივერსიტეტში ჩემი არსებობის 5 წლიანი ისტორიის მანძილზე ძალიან ბევრი, სულ სხვა და სხვანაირი ლექტორი მყოლია ზოგიერთი ძალიან ძლიერი იყო. ზოგი კი ისეთი სუსტი, რომ ჩუმ-ჩუმად მაგრად ვხალისობდით.
ბევრი დილის 9დან აუდიტორიაში იჯდა და კუთვნილ 45 წუთს, წამს არ აკლებდა. ბევრიც კი ჩვენს ხარჯზე საასისტენტოში ყავას სვავდა მოკლედ, რომ ვთქვა ბევრი რამ გვინახავს ისე ცოდვა გამხელილი ჯობია და არც ჩვენ ვართ ანგელოზების ჯგუფი ახლა კი მცირე მობილური ფოტოსესია, რომელშიც შედის წელს გადაღებული სურათები, იმის თაობაზე თუ რას ვაკეთებთ მანამ, სანამ ლექტორებს სძინავთ/ყავას სვავენ/ჭორაობენ….
სურათების ხარისხი მომიტევეთ, მობილურებითაა გადაღებული, ზოგი ცოტათი შეცვლილია 
ყოველი შემთხვევისთვის
მაშ ასე… ძვირფასო ლექტორებო სანამ თქვენ გძინავთ..
ჩვენ…
ვჭორაობთ
ვკითხულობთ (მასალას ვიმეორებთ ანუ 
)
ვპროფესორობთ :))
ბევრს ვიცინით
ცოტაც გვძინავს
:))))))
ვცეკვავთ..
ვცეკვავთ..?
კიდევ ვცეკვავთ
და საერთო ჯამში, შეიძლება ითქვას, რომ ყირაზე გადავდივართ
აი ასე :)))))))……
What color is your soul painted
November 17, 2007 — CheshireCatდოდკას მოვპარე ტესტი :უსერ:
| What color is your soul painted?Blue
Your soul is painted the color blue, which embodies the characteristics of peace, patience, understanding, health, tranquility, protection, spiritual awareness, unity, harmony, calmness, coolness, confidence, dependability, loyalty, idealism, tackiness, and wisdom. Blue is the color of the element Water, and is symbolic of the ocean, sleep, twilight, and the sky.
|
 Quizzes and Personality Tests |
