ადამიანი, მაინც სასწაულად პარადოქსული არსებაა.
ამას მხოლოდ გარშემომყოფებზე არ ვამბობ. საკუთარ თავსაც ვგულისხმობ.
როდესაც პირდაპირ გვეუბნებიან სიმართლეს, გვტკივა.. და ვფიქრობთ (ან ხმამაღლა ვამბობთ, ხან კი ვადანაშაულებთ) : ” მოეტყუებინა/ნელა-ნელა შემოეპარებინა/ ჯერ არ ეთქვა/ და ა.შ. მაინც”….
გვატყუებენ, გვწყინს რომ გვასულელებენ…
აი, რა ჯანდაბა გვინდა, მაგას ვერ ჩავწვდი.
უფრო სწორად.. როგორ ვერ ჩავწვდი. ვიცი..
გვინდა, რომ ყველაფერი ისე იყოს, როგორც ჩვენ გვინდა.
მაგრამ სადაა ასე..
რა ვთქვა კიდევ.. არც ვიცი…
ჯასთ ნერვები ამიშალეს..





