A heart that’s full up like a landfill, a job that slowly kills you, bruises that won’t heal You were so tired, happy, bring down the government, they don’t, they don’t speak for her I’ll take the quiet life, a handshake of carbon monoxide No alarms and no surprises, no alarms and no surprises No alarms and no surprises Silent, silent
This is my final fit, my final bellyache with No alarms and no surprises, no alarms and no surprises No alarms and no surprises, please
Such a pretty house, such a pretty garden No alarms and no surprises, no alarms and no surprises No alarms and no surprises, please
Делать вчера записи было лень =) Да и сегодня тоже =) Просто вот вывешиваю стих, который мне прислали в честь праздника =) Жаль, не знаю чей =)
Ты – женщина, ты – книга между книг, Ты – свернутый, запечатленный свиток; В его строках и дум и слов избыток, В его листах безумен каждый миг.
Ты – женщина, ты – ведьмовский напиток! Он жжет огнем, едва в уста проник; Но пьющий пламя подавляет крик И славословит бешено средь пыток.
Ты – женщина, и этим ты права. От века убрана короной звездной, Ты – в наших безднах образ божества! Мы для тебя влечем ярем железный, Тебе мы служим, тверди гор дробя, И молимся – от века – на тебя!
I close my eyes, only for a moment, and the moment’s gone All my dreams, pass before my eyes, a curiosity Dust in the wind, all they are is dust in the wind Same old song, just a drop of water in an endless sea All we do, crumbles to the ground, though we refuse to see
Dust in the wind, All we are is dust in the wind
Don’t hang on, nothing lasts forever but the earth and sky It slips away, all your money won’t another minute buy
Dust in the wind, All we are is dust in the wind
მინდა ეს სიტყვები ახლა ჩემთვის ერთ-ერთ ძვირფას ადამიანს მივუძღვნა…. და კიდევ. ადრე თემა იყო ფორუმში. სათაური არ მახსოვს, მაგრამ შინაარსის მიხედვით, გამოკითხვა იყო, ვის რა სიმღერა სურდა, რომ მისი დასაფლავებისას გაეჟღერებინათ. ახლა ვფიქრობ. ალბათ ეს ერთ-ერთი იმ სიმღერათაგანია, რომლებიც მინდა ჩემს გასვენებაში გაჟღერდეს… მართალია На мне будет деревянный макинтош. В моем доме будет играть музыка, но я ее не услышу ((c)Приключения Шурика) და შეიძლება თქვან შენთვის რა მნიშვნელობა ექნებაო. მაგრამ რა ვიცი.. ასეა… იმიტომ რომ, საბოლოო ჯამში მაინც All we are it’s dust in the wind.
Мне приснилось небо Лондона. В нём приснился долгий поцелуй. Мы летели вовсе не держась. Кто же из нас первым упадёт Вдребезги на Тауэрский мост? Утром, я узнаю утром. Ты узнаешь позже. Этих снов дороже ничего и нет.
Без таких вот звоночков Я же зверь одиночка Промахнусь, свихнусь ночью Не заметит никто.
Всё тот же зверь одиночка, Я считаю шажочки До последней до точки. Побежали летать!
На-на на-на на-на На-на на-на на-на На-на на на на-а на на-а э
Мне приснилось небо Лондона. В нём приснился долгий поцелуй. Мы гуляли там по облакам. Притворились лондонским дождём. Моросили вместе на асфальт Утром, я узнаю утром Ты узнаешь позже. Этих снов дороже ничего и нет.
Без таких вот звоночков Я же зверь одиночка Промахнусь, свихнусь ночью Не заметит никто.
Всё тот же зверь одиночка, Я считаю шажочки До последней до точки. Побежали летать!
ვზივარ და ვიგრუზები. არასოდეს ვყოფილვარ “რაც კარგები ვართ, ქართველები ვართ”-ს მძახებელთა რიგებში. მაგრამ არც იმ ხალხს მივეკუთვნები, რომლებიც თვლიან რომ ამ ქვეყანაში ყველაფერი ცუდადაა.. ამ ბოლო დროს კი.. არ ვიცი, მე ვარ ცუდად და იმიტომ მეჩვენება რომ ყველაფერი ცუდადაა, თუ იმიტომ ვარ ცუდად რომ ყველაფერი ცუდადაა. მაგრამ აღარ შემიძლია. ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით. ყველაფერი ის რაც ხდება გარშემო. მაწვება, მაწვება… უზომოდ. ახლაც ფორუმზე ვკითხულობდი ხალხის გამოხმაურებებს სხვადასხვა თემაზე. ვხვდები, რომ ძალიან ბევრ საკითხში ჯერ კიდევ გვბნელა. უბრალოდ გვბნელა. საზოგადოების უმეტესობა, რომელიც ცხოვრობს პრინციპით “ვაიმე მეზობელი რას იტყვის”. ვინ იცის ამის გამო რამდენია დასახიჩრებული ბედი. ჩემთვის სრულიად უცნობი ადამიანების. არ მინდა! არ მინდა აქ იზრდებოდეს ჩემი ძმისშვილი.. შვილები, რომლებიც ალბათ მეყოლება. აქ სადაც ადამიანი არ არის დაცული საკუთარი ხელისუფლებისგან. აქ, სადაც ყველა გამვლელი თავს ვალდებულად თვლის ცხვირი ჩაყოს შენს საქმეში. აქ სადაც… მეორეს მხრივ კი. მეორეს მხრივ მაინც მიყვარს ეს ქვეყანა… ან კი სად უნდა წახვიდე? დავიღალე.. მინდა დავჯდე… არა, დავწვე და ცხოვრების ბოლომდე ერთი მოძრაობაც აღარ გავაკეთო…. ვიღაც მეტყვის ეს სისუსტეაო. თუ არ მოგწონს, ცადე და გადააკეთეო. მეტყვიან ეს გაქცევააო. ეგოიზმი და სილაჩრე. იყოს. იფიქრონ ვისაც როგორც უნდა. მე კი ცხოვრება მინდა. მშვიდი ცხოვრება. აი ასეა… ამასობაში გაზაფხული მოდის…
სა-ქარ-თველოოო, ლა-მა-ზოო.. სხვა საქართველოო, სად არის?
ბავშვი, ხუთი წლის ბავშვი წმენდს ფორთოხალს. თითო ჭდოს დაურიგებს სტუმრებს: უკანასკნელი დარჩება – უნდა პირში ჩაიდვას… ამ დროს შემოდის დედა; შესთავაზებს. დედა უყურადღებოდ ართმევს და ჭამს. ბავშვი ჩაიდებს სალოკ თითს პირში; ბევრი მოთმენის შემდეგ თვალები აუცრემლდება… სტუმრებს ეღიმება. ბავშვი იწყებს გულამოსკვნილ ტირილს. მსხალი! თხილი! კანფეტი! სიცილნარევი თანაგრძნობით აწვდიან ბავშვს. - არ მინდა! არა! ფორთოხალი! – ტირის ბავშვი. ფორთოხალი კი გამოლეულა… კარგი ბავშვი, კეთილი ბავშვი, სულელი ბავშვი!
განვაგრძობ ბლოგში რაღაც ელემენტების ჩაყრას. ვერთობი მოკლედ. ახალი პლეიერი გავაკეთე. იმედია მუშაობს. და დიიიდი იმედია მუსიკა მოგეწონებათ. ეს არის საცდელი ვერსია, ცოტა ხანში გამოვცვლი ალბათ. ან ჩავამატებ რამეს. =)
განვაგრძობ ბლოგში რაღაც ელემენტების ჩაყრას. ვერთობი მოკლედ.
RSS Feeds
Twitter Feeds