ლილიანის შეპირებული პოსტის წერას ვაპირებდი, მაგრამ..
მემართება ხოლმე ასე. უცებ რაღაცას დავინახავ, ან მოვისმენ, მერე რაღაც გამახსენდება და მორჩა. ჩემი პოსტი სულ სხვა რაღაცაზე გამოდის.
სკოლა ყველას სხვადასხვანაირად ახსენდება. მიუხედავად იმისა, რომ ჩემს სკოლაში სწავლის პერიოდს ცუდს ვერ უწოდებ, მაინც უფრო მეტი უსიამოვნო მოგონება მაქვს, ვიდრე პირიქით. დღემდე მაქვს ის შეგრძნება, რომ ცხოვრების ამ პერიოდში რაღაც არ იყო ისე, როგორც უნდა ყოფილიყო.
პირველ კლასიკურ გიმნაზიაში ვსწავლობდი. აი, იმ სკოლაში, რომლის წინ, ყოველ ღამე 12 საათზე, აკაკი და ილია ჯოხებს ცვლიან (ჩემი ბავშვობის Urban Legend-ი ). “ბნელ” პერიოდში დავიწყე სწავლა. 1994-1995 წელი. ჩემს უბანში ამ სკოლის გარდა, დანარჩენებში, უფროსკლასელები, უმცროსკალსელებს სახლიდან წამოღებულ ფულს ართმევდნენ და ზოგადად, არ იყო გარშემო კარგი “აურა”. ამიტომ, სკოლის არჩევაზე არც გვიფიქრია. პირველი სკოლა, ჩემი “უბნის” სკოლაც იყო და იმ დროისთვის ყველაზე ნაკლებად საშიში. თუმცა, მაშინდელი დირექტორი, როგორც ჩანს არ ფიქრობდა, რომ იმ უბანში ცხოვრება და კარგი გონებრივი განვითარება (თავისუფლად ვკითხულობდი ქართულად და რუსულად + 1-2 კლასის მათემატიკა გადაღეჭილი მქონდა) საკმარისი იყო სკოლაში მოსახვედრად. სკოლაში ყველა ადგილი “დაკავებული” იყო და საჭირო აღმოჩნდა იმის გახსენება, რომ ვიღაცის ნათლული და ვიღაცის ნაცნობი ვარ. მერე ყველაფერი მოგვარდა. სექტემბერში კი აღმოჩნდა, რომ ჩემ სკოლაში, სულაც არ უყურებდნენ ბავშვის საცხოვრებელ უბანს. ბავშვები, თბილისის ყველა უბნიდან დადიოდნენ ჩვენთან. ზოგს დილით 7-ზე სჭირდებოდა ადგომა, რომ 9-სთვის სკოლაში მოსულიყო. მაგრამ ამას შევეშვათ. საქართველოში ყველაფერი “ვიღაცის შვილობით” და “ვიღაცის ნაცნობობით” რომ კეთდება, ეს ისედაც კარგად ვიცით.
არ მახსოვს, პირველივე კლასიდან ასე იყო, თუ მე-5 ს მერე დაიწყო ის, რომ ჩვენს ნაკადში ყველაზე “ცუდები” ვიყავით. ყველაზე დაუნები ( დაუნების დაძახება განსაკუთრებით ინგლისურის მასწავლებელს უყვარდა), უგუნურები (ქართულის მასწავლებელი), ცუდი ყოფაქცევის მქონეები და ა.შ. ამას ყოველ დღე დაბეჯითებით გვიმეორებდნენ, არც იმის თქმა ავიწყდებოდათ, რომ არ ვიყავით ღირსები გვესწავლა “იმ კედლებში, სადაც ამდენი გამოჩენილი ქართველი სწავლობდა”. ხო… სკოლის კედლები, რომელიც ამდენი “მოგონებას” ატარებდა, მართლა რაღაც “საკრალიზებული” იყო იმ დროს და მათთან შეუსაბამობაზე ზუსტად 9 წელიწადი მელაპარაკებოდნენ.
მასწავლებლებიდან, ზოგი კარგი იყო, ზოგი ცუდი. ეს ყველგან ასეა. დღემდე მადლიერი ვარ დედაჩემის, რომელიც ყოველთვის მიხსნიდა მათემატიკას. თვითონ პედაგოგმა, საგანი ძალიან კარგად იცოდა, მაგრამ ვაი, იმის ტყავის ბრალი, ვისაც ის არ ესმოდა. ოროსნებთან და სამოსნებთან ერთადერთი მიდგომა ჰქონდა. დაფასთან გაყვანისთანავე, სუსტ ბავშვს ჯერ კარგად ლანძღავდა, შემდეგ ეუბნებოდა “მიბრუნდი ახლა დაფასთან და ამოხსენი მაგალითი. იცოდე, ერთ შეცდომას დაუშვებ და ორიანს გიწერ მაშინვე”… 
პედაგოგიკა.
არა, ნათელი წერტილებიც არსებობდა. მაგალითად, ისტორიის მასწავლებელი. მიყვარდა ძალიან. ნუ, ის მგონი სკოლაში ყველას უყვარდა. ერთ-ერთ წინა პოსტში მეწერა, რომ უშუალოდ ისტორიასთან ფინთად ვარ, მაგრამ მასწავლებლის ხათრით ვსწავლობდი ყოველთვის. ერთ-ერთი ყველაზე მეგობრული იყო, მასწავლებლებს შორის. ერთხელ, იმასაც წამოსცდა “არაა აუცილებელი ყველა პირველი სკოლის ატესტატით აბარებდეს უნივერსიტეტშიო”..და დღემდე საზიზღრად მახსოვს ეს ნათქვამი. სხვა მასწავლებლებისგან მიჩვეული ვიყავი. მისგან არა. ახლაც ეს წამოსროლილი ფრაზა რომ მახსენდება, ცუდ ხასიათზე ვდგები. Дети злопамятные существа :)… ან მე ვარ.. “ზლოპამიატნაია”.
ზოგადად ვერ ვიტანდი სკოლაში ამ გამეფებულ სნობიზმს, ამ “სიამაყეს”. საკლასო ოთახში კედლებზე რუკებს არ გვაკიდინებდნენ. “სოფლის სკოლა ხომ არ არისო”
კლასიც ვერ შევიკარით. მე-9 კლასის ბოლოს, სკოლაში ერთი “საყვარელი” წესი ჰქონდათ, ტესტირებას ატარებდნენ და 4-5 მეცხრე კლასიდან ორ მეათეს ტოვებდნენ. იმას, ვინც რაღაც ზღვარს ვერ გადაცილდებოდა, სკოლიდან აგდებდნენ. პრინციპში, არც ისე ბევრს ჰქონდა იქ დარჩენის სურვილი, მე-9 კლასის შემდეგ. ამ ყველაფრის გამო, გვინდოდა, პატარა “ბოლო ზარი” მოგვეწყო. მთელ კლასს მოვდეთ ინფორმაცია, მაგრამ საბოლოოდ 40 ადამიანიდან სულ 12-15 ვიყავით. თუმცა ის პერანგი (შინაურულად “საროჩკა”) დღემდე მაქვს შენახული. დღეს, არც ისე ბევრ ადამიანთან მაქვს ურთიერთობა. არ ვიცი ეს არაერთიანობა რისი ბრალი იყო. კლასის, დამრიგებლის თუ გარემოს. ალბათ ყველასი ერთად. იმისთვის, რომ ორმოცი ადამიანი, გაერთიანდეს, ამისთვის ყველას სურვილი არის საჭირო. როგორც ჩანს არ იყო.
როდესაც მე-9 კლასის შემდეგ კოლეჯში მოვხვდი, გაკვირვებული ვუსმენდი ბავშვებს, რომლებსაც სკოლაში რაღაც სერიოზული ღონისძიებები უტარდებოდათ, სპექტაკლებს დგამდნენ, დებატებს მართავდნენ.. მთელი ჩვენი “ღონისძიობანა” მეოთხე კლასში დარიგებული პატარ-პატარა ლექსებით და რამდენიმე მუსიკალური ნომრით დამთავრდა. სამაგიეროდ ბლომად იყო შემწვარი გოჭები, ორსართულიანი ტორტები და ა.შ.
რა თქმა უნდა, არ მქონია “სკოლის დამამთავრებელი ბანკეტი”. პო ბოლშომუ შეტუ, რომ შევხედოთ, დიდი არაფერია ეს ბანკეტი, მაგრამ თავის დროზე მაგაზეც მწყდებოდა გული. ახლაც მწყდება, ოღონდ ძალიან შორეულ კუნჭულში და ზედმეტად ჩუმად.
მგონი სიტყვა გამიგრძელდა. ყველას აქვს თავისი ბავშვობის ტრავმა. როგორც სოფიმ თქვა თავის ბლოგზე, ზოგი უმამოდ იზრდებოდა, ზოგი საქანელიდან გადმოვარდა, ვიღაც გადმოაგდეს კიდეც. ჩემი ბავშვობის ტრავმაა “ნორმალური სასკოლო პერიოდის დანაკლისის შეგრძნება”. ალბათ ცოტა ვაზვიადებ, ასე ცუდად არ იყო საქმე. მაგრამ რაც მეტი დრო გადის, სულ უფრო ცოტა კარგი მრჩება მეხსიერებაში, რაც ზოგადად არ მახასიათებს, ასე რომ, ალბათ ცუდი ბევრად მეტი იყო. შეიძლება ეს ჩემი ბრალიც იყო. შეიძლება საკმარისად ახლო ურთიერთობაში არ შევდიოდი თანატოლებთან … მაგრამ აწი რაღა მნიშვნელობა აქვს.
ხანდახან რომ ვფიქრობ, შანსი რომ მქონდეს, თავიდანვე სხვა სკოლაში წავიდოდი. თუნდაც დანგრეულში, თუნდაც არაპოპულარულში და ისეთში, რომელშიც ტატო ბარათაშვილს ფეხი არ მოუტეხავს. მეორეს მხრივ, შეიძლება არც შემეცვალა რამეს, ბოლოს და ბოლოს ჩვენ ის ვართ, რასაც განვლილი მოვლენები აკეთებს ჩვენგან.
მომიტევეთ ყველამ, ვისაც კარგი მოგონებები გაქვთ დაკავშირებული ამ სკოლასთან, მაგრამ მე მასთან ჩემი Счет-ები მაქვს.
პ.ს. კიდევ ერთი სკოლისდროინდელი ტრავმაა ქართული გრამატიკის უცოდინრობა. თავის დროზე არ ვისწავლე, ახლა მრცხვენია.
))) ძველმა ტვინი შეჭამა – 
