))
ჰაჰ, წეღან დოდის ვემესიჯე.. ხოდა, ჩვენს მესიჯობაში, ერთი ძველი მეგობარი დამიკავშირდა. ახლახანს გაიგო, რომ ორსულადაა და რაღაც აინტერესებდა, გადმომირეკეო, მთხოვა. ნუ, ამაზე რეაქცია მქონდა, ტიპა “ვაშა, ვაშა, ვმრავლდებით”, რაზეც დოდიმ წყალი გადამასხა, მესიჯში.. კი არ ვმრავლდებით, უბრალოდ ასაკი გვაქვსო ასეთი.. მართლაც… )
ახლა გამახსენდა.. 6 წლის წინ, როდესაც ჩემი რძალი იყო ორსულად და მთელი ოჯახი, მატების მოლოდინში ვიყავით, გარეთ გასულს, სულ ორსულები მხვდებოდნენ. ერთხელ, 8–9 ორსულამდე დავთვალე, 2 საათიანი სეირნობისას..
ბოლო პერიოდში ჩემს სანაცნობოში რეალურად ბევრმა შექმნა ოჯახი, ბევრს ეყოლა პატარა და ზოგიც ახლა ელოდება და ეს სულ მიჩენს იმის შეგრძნებას, რომ ხალხში მოიმატა შობადობამ..
ამავე დროს
50 წლის ზევით ასაკობრივ კატეგორიაში, ალბათ ძალიან ხშირად იგებენ ადამიანები, როგორ გარდაიცვალა ვინმე სანაცნობოდან.. თუ ჩემს ასაკში, ჩემს ასაკობრივ ჯგუფში სიკვდილის ამბავი საკმაოდ იშვიათია (1–2 შემთხვევა წელიწადში), რაც უფრო მეტია ასაკი, მით უფრო მეტია მსგავსი ამბების გაგების სიხშირე..
ბებიაჩემი 86 წლისაა, მისი ნაცნობების უმეტესობა, უკვე დიდი ხნის გარდაცვლილია. სულ რამდენიმე ადამიანია ცოცხალი და ისიც, არავინ იცის, ვინ რა მომენტში გარდაიცვლება… c’est la vie..
ამაზე ფიქრისას, რატომღაც რემარკის წიგნის სათაური გამახსენდა ).. რომელიც პრინციპში, ახლა ჩემი პოსტის სათაურია )
:
