ღამის 4 საათზე კომპიუტერს ვთიშავ. Shutdown ღილაკს ვაწვები კურსორით და ველოდები, როდის დამშვიდდება ჩემი მრავალნატანჯი კომპიუტერი. ისე მეძინება, თვალებს ძლივს ვახელ და ერთი სული მაქვს ბალიშამდე როდის მივიტან თავს. კიდევ კარგი, საწოლი ზუსტად ზურგსუკანაა.
ოთახის სიბნელეში ვემზადები დასაძინებლად. ბაბოს არ სძინავს. ხმას არ იღებს, მაგრამ სუნთქვის სიღრმით ვხვდები. არაფერს ვამბობ, ვწვები, თვალებს ვხუჭავ…
- ნაატოო..
– ჰოუ
– იცი, იმ სერიალში, მე რომ ვუყურებ, ის გოგო, როგორც იქნა შეხვდა იმ ბიჭს!
– მართლა?
– ჰო. რაღაც საღამოზე. ამ გოგოს გაშლილი ოქროსფერი კაბა ეცვა, ლამაზი..
– უჰუ…
ნახევრად მძინარე ვპასუხობ. ის ჩუმდება. მეც. სადაცაა გავითიშები.
“ჩემს ახალგაზრდობაში, რკინიგზელთა კლუბში ეწყობოდა ჩვენთან ცეკვები. საღამოობით დავდიოდით ხოლმე. მე სულ ერთსა და იმავე ბიჭთან ვცეკვავდი და ყველაზე კარგად გამოგვდიოდა. ალექსანდრე ერქვა და ჩემზე ერთი კლასით უფროსი იყო. გაზაფხულის არდადეგებზე, ბიძაჩემმა მკითხა: “რა გიყიდოო?” – საკაბე ნაჭერი ვთხოვე. ერთად წავედით და ზუსტად ისეთი ფერის ნაჭერი შევარჩიე, როგორი ფერის კოსტუმიც ჰქონდა ალექსანდრეს. მერე კაბა შევიკერე და იმას ვიცმევდი ხოლმე ცეკვისთვის. ისეთი ლამაზები ვიყავით…”
ამ ისტორიას მერამდენედ ვისმენ არ მახსოვს, მაგრამ არ ვაწყვეტინებ – ძალიან უყვარს მისი გახსენება. ასეთ დროს, ყოველთვის რუსულად ლაპარაკობს, თანაც დამახასიათებელ, უკრაინულ “ჰ”-ს ამბობს ყველგან “გ”-ს მაგივრად.
“მერე, ოდესაში წავიდა სასწავლებლად და ჩემი სურათი გავატანე. ერთხელაც იყო, მომწერა: “საერთო საცხოვრებელში ბიჭებს ვაჩვენე შენი სურათი და ყველას შეშურდა, რომ ასეთი ლამაზი მეგობარი მყავსო”. მე კიდევ, გავუბრაზდი, როგორ გაბედა, რომ სხვებს შეაფასებინა ჩემი თავი და მივწერე “ჩვენს შორის ყველაფერი დამთავრდა”-მეთქი. დიდხანს მთხოვდა პატიებას, მაგრამ არ ვაპატიე. ბოლოს მაინც მითხრა, სულ შენ მეყვარებიო… ისე, ერთხელ, წლების მერე, მისი და შემხვდა და მითხრა, რომ ცოლი აღარ მოუყვანია თურმე. აწი, ალბათ არც ერთი იქნება ცოცხალი და არც მეორე”.
ჩუმდება და რაღაცას იხსენებს. მე კი, იმაზე ვფიქრობ, რა იქნებოდა, ბაბო თავის უკრაინელ ალექსანდრეს რომ გაჰყოლოდა ცოლად და არა კახელ პაპაჩემს. ეყოლებოდა ცისფერთვალება და ქერა შვილები. შემდეგ შვილიშვილები. სულ სხვა ცხოვრება ექნებოდა სადმე მელიტოპოლში. ვფიქრობ და ვერ ვხვდები, მისი ცხოვრების განვლილი და შესაძლო ვარიანტებიდან რომელია უკეთესი. ალბათ, “ალტერნატიულ” შემთხვევაში ბევრად უფრო ბედნიერი იქნებოდა და ჯანდაბას ის, რომ მე არ ვიარსებებდი.
“სკოლა დავამთავრეთ თუ არა – ომი დაიწყო” აგრძელებს ის უცებ “ სანამ ომი გრძელდებოდა, სულ გვბომბავდნენ, სულ. ჯერ ფაშისტები, მერე, მას შემდეგ რაც გერმანელებმა აიღეს ჩვენი ქალაქი, მოკავშირეები, მერე ისევ…
ერთხელ, ბომბი ჩვენს ეზოში ჩამოვარდა, მაგრამ მე და დედა გადავრჩით. უბრალოდ, ცხვირ-პირი ისე გვქონდა შიგნიდან ამომწვარი, დიდხანს გვიჭირდა ლაპარაკი. როდესაც ბომბდამშენების ხმა მესმოდა, ყოველ ჯერზე იმას ვფიქრობდი, ნეტავ ახლა თუ მოვიდა ჩემი დრო და ისტერიული სიცილი მეწყებოდა, ვერ ვჩერდებოდი…
დაბომბვის შემდეგ, ყველაზე საშინელი, გვამები კი არა, სხეულის ნაწილებია. როდესაც მიდიხარ, და აქა-იქ მოწყვეტილი კიდურები გხვდება. ჩემი მეზობელი სახლიდან იყო გასული. თავდასხმის დროს, მისი სახლი აფეთქდა და ყველა ოჯახის წევრი დაეღუპა. ერთი კვირა თხრიდა მერე გვამებს…
ცხოვრებაში არასოდეს ვყოფილვარ ისეთი ბედნიერი, როგორც მაშინ, როდესაც ომი დამთავრდა. ღამის სამ საათზე ქალაქის სხვა რაიონში გავიქეცი ჩემს მეგობართან გასახარებლად. არ მჯეროდა, რომ აღარავინ დაგვბომბავდა და არც ის – რომ გადავრჩი…”
კიდევ ბევრ რამეს ყვება: როგორ გაექცა გერმანელების ტყვეობას და როგორ ააფეთქეს ის მატარებელი, რომელშიც უნდა ყოფილიყო, როგორ მუშაობდა ჰოსპიტალში მედდად და ეხმარებოდა დაჭრილებს, როგორ გამოყვა პაპაჩემს კახეთში და როგორ იტანდა ქართველი მეზობლების ზიზღს, მხოლოდ იმიტომ, რომ “რუსი” იყო.
ამასობაში, ვერ ვამჩნევ როგორ მეძინება. ბაბო კი დილამდე ფხიზლობს და იხსენებს.
იმედი მაქვს მომიტევებთ.
ბოლო კომენტარები