Cheshire Cat's ჩემი ინსომნიაკური აზრები

ადამიანი სოციალური ცხოველია )
და ამ შემთხვევაში უფრო მეტი აქცენტი მინდა გავაკეთო პირველ სიტყვაზე, ვიდრე მეორეზე.
გვინდა თუ არ გვინდა, ყველაზე ინდივიდუალისტი ადამიანებიც კი, ადრე თუ გვიან გრძნობენ, რომ ვიღაც სჭირდებათ. თუმცა როგორც საზოგადოებაში ყოფნას, ასევე მისგან გარიყვას, აქვს თავისი მძიმე მხარეები. ამიტომ ვბალანსირებთ სადღაც შუაში. იმ ზღვარის ძიებაში, სადაც არც მარტო ხარ და არც საზოგადოების ცხოვრებით ცხოვრობ მხოლოდ.

ხოდა, რატომ დავიწყე ამაზე.
დღესასწაულები.
ასეთ დღეებში, დედამიწის მოსახლეობის ერთი ნაწილი გრძნობს, რამდენი ადამიანი ყავს გვერდით და მეორე ნახევარი, გრძნობს რომ გვერდზე სულ არავინ არ ყავს.
სწორედ ამიტომ არის, რომ ბევრი ვერ იტანს დღესასწაულებს. ამიტომ არის რომ მესენჯერებში, ყველაზე მეტი ადამიანი ზუსტად ახალწელს, შობას, აღდგომას და.ა.შ. დღეებშია.

იმიტომ რომ, ყველამ ვიცით რომ დღესასწაულებზე ყველაფერი კარგად უნდა იყოს და გვიან ვხვდებით, რომ ამისთვის მხოლოდ კალენდარული თარიღი არაა საკმარისი.

არა მე ყველაფერი კარგად მაქვს. Seriously. დღე ჩემს ბიჭთან ერთად გავატარე, საღამო -მეგობრებთან. ღამე, ოჯახთან ერთად დავლიე. ახლა ვზივარ, მუსიკას ვუსმენ და შავ ღვინოს ვსვამ.
უბრალოდ, ყველაზე ხშირად, კარგი დღის ბოლოს მიექანები ადამიანი +1 -დან -1 -სკენ ) და “ფილოსოფოსობის” ხასიათზე მოდიხარ. ჩვენ ხომ ყველას გვაქვს რაღაც სათქმელი )

ბედნიერ დღესასწაულებს გისურვებთ დაე, დედამიწის იმ 1/2-ში მოხვდეთ, რომელიც ამ დღეებში სიხარულის მეტს არაფერს განიცდის

პ.ს. სათაურმა რომ არ გაგაკვირვოთ. მეგობრები მსგავს “ფილოსოფოსობას”, “ცხოვრების ამაოებაზე ფიქრს” ვეძახით ხოლმე )

ყველაზე ხშირად ბლოგებს, ბლოგერები კითხულობენ..
და წერენ ბლოგებზე, ისევე ბლოგერები..
არ ვიცი ამ ბოლო დროს რა ხდება, ძველი ბლოგების ნაწილი, სრულ პროსტრაციაშია. ჩემი ბლოგიც მათ შორის.
რაც უფრო იშვიათად აკეთებ რამეს, მით უფრო იშვიათად გებადება იდეები, თუ რა შეიძლება გააკეთო შემდეგში. ჩემი ბოლო პოსტებიც ძირითადად უმიზნო და უმისამართო ბლუყუნისგან შედგება.

ინტერნეტში უამრავი წესი იწერება იმაზე, თუ როგორი უნდა იყოს ბლოგი. Dos and Don’t s. მე, 3 წელი ამ სამყაროში არსებობისას, საბოლოოდ ერთი დასკვნა გამოვიტანე იმაზე, თუ როგორი უნდა იყოს ბლოგი. უფრო სწორად, “უნდა იყოს” ხმამაღალი განაცხადია. უფრო ლამაზად რომ ვთქვა, როგორი ბლოგები მიყვარს მე.

მე მიყვარს ბლოგები, რომლების კონტენტიც ავტორისაა და მხოლოდ მისი. არ აქვს მნიშვნელობა პოსტი პირად ცხოვრებას შეეხება თუ თემატურია. ის თავიდან ბოლომდე, ავტორის დაწერილი უნდა იყოს. ჩემი აზრით, ის ადამიანები, რომელთა ბლოგებიც მხოლოდ სხვა და სხვა საიტიდან გადმოკოპირებულ სტატიებს შეიცავენ, ტყუილად ხარჯავენ სივრცეს. რად მინდა მწერლების ბიოგრაფიები ან ვიკიპედიიდან ნათარგმნი სტატიები? C’mon, ბლოგების მკითხველთა უმეტესობამ, ძალიან კარგად იცის სად არის ვიკიპედია, გუგლი, ინტერნეტ.ჯი და ა.შ.
არ ვარ იმ კასტის წარმომადგენელი, რომელიც ბლოგზე მხოლოდ აკადემიური ინფორმაციის მისაღებად შემოდის.

ჩვეულებრივ, პირად ბლოგებში ბევრად უფრო საინტერესო რაღაც ხდება. და ეს არ არის, “სხვისი ჭუჭყიანი თეთრეულის ქექვის” სიყვარული. ნწ. პირად პოსტებში, ყველაზე კარგად ჩანან ავტორები. როგორ ცხოვრობენ, რაზე ფიქრობენ, რით სუნთქავენ და როგორ ურთიერთობაში შედიან გარემოსთან. არ ვიცი, ვისთვის როგორ, მაგრამ ჩემთვის ეს ბევრად საინტერესოა, ვიდრე ცნობილი ადამიანების ბიოგრაფიები, ან თუნდაც ციტატები.

სულ ესაა, რაც შემიძლია ზოგადად ვთქვა ბლოგებზე.

რაც შეეხება ჩემს ბლოგს, არ ვიცი, როდემდე იქნება კომაში. ბოლოს და ბოლოს, იყო პერიოდი, როდესაც ორ თვეში ერთხელ ვწერდი. ისე კი, დახურვას ნამდვილად არ ვაპირებ. უფრო მეტიც. დღეს ორი “დამატებითი” ბლოგი გავაკეთე. რომლის კონტენტს, იმედი მაქვს გავქაჩავ. ცოტა დასალაგებელია და მერე თქვენც გაგანდობთ, რა თქმა უნდა.

მარტო მე მიჩნდება ხოლმე ახალი ბლოგის გახსნის უცნაური სურვილი?

უკვე სამი წელია ამ ერთ ბლოგს ვევლები თავს. ვახარჯავ ნერვებს, დროს, ფულსაც (ნუ 30 ლარი წელიწადში მაინც და მაინც არ ითვლება, მაგრამ).. და მაინც ) ხანდახან მიჩნდება სურვილი, შევიდე ვორდპრესზე ან ბლოგსპოტზე და ახალი ბლოგი დავარეგისტრირო… “თავიდან დავიწყო”

ეს დღეებია, მეგობარს ჩავაცივდი ბლოგი გააკეთე-თქო და იმდენი “ვეჩალიჩე”, დაიწყო.. ხოდა რომ ვუყურებ მიჩნდება სურვილი მეც დავრეგისტრირდე, ავარჩიო რამე საკაიფო თემპლეიტი btemplate-ზე და მერე… პირველი პოსტი.

პირველი პოსტებიც როგორ გავს ერთმანეთს.

“გამარჯობათ. მე ვარ *******. გადავწყვიტე გავაკეთო ბლოგი. აქ იქნება ჩემი ნაჯღაპნები (თემაზე/ ყოველდღიური ცხოვრებიდან). იმედი მაქვს მოგეწონებათ”

ან რამე ამის მაგვარი ) ჰაჰ.. ყველა პირველი პოსტი გავს ერთმანეთს. ნუ, თითქმის ყველა
ხოდა, მარტო მე ვარ ასეთი პარანოიკი?

გქონიათ მომენტი, როდესაც დაკავებულ პერიოდებს შორის, მოულოდნელად  ერთი (“დედისერთა”) თავისუფალი საღამო გამოგიჩნდებათ და წარმოდგენა არ გაქვთ რა აკეთოთ?
დღეს გამოცდაზე გავედი. ჩავაბარე, ჩვეულებრივად ნორმალურად. ვიღაცის საზომით შეიძლება კარგადაც, თუმცა მე არც ისე ვარ საკუთარი თავით კმაყოფილი, I could do better.
მთელი საღამოა, არ ვიცი რას ვეტაკო. ვწერო, ვითამაშო, წავიკითხო თუ ტელევიზორს ვუყურო.. თანაც ყველაფერთან ერთად მეძინება უკვე. it sucks. მგონი დეპრესია მეპარება ამ საგაზაფხულოდ. მინდა სახლში ჩავჯდე/ჩავწვე/კომპიუტერში გავიხსნა(Расствориться), ოღონდ გარეთ არ გავიდე და გარემოსთან არ მქონდეს ურთიერთობა. დავიღალე.
ბოლო პერიოდი ვფიქრობ იმაზე, რომ უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ, პირველი წელი ალბათ არაფერს გავაკეთებ. არ ვიცი, რა მოქმედებს ასე, ალბათ უშესვენებო სწავლა.
წავედი, მეძინება, დავიღალე, თავი მტკივა..

და უი, ხო, ახალი “feature” ჩაერთო ჩემს ორგანიზმს, როდესაც მეძინება და არ ვწვები, სასტიკად გაღიზიანებადი ვხდები. ამიტომ,  სჯობს ახლავე გავეცალო ფხიზელთა სამყაროს

აი, სიმღერა. მოუსმინეთ, მომწონს ძალიან